คำๆ เดียวที่กั้นระหว่าง 2 เรา (ข้อมูล rakna_tor)

ความจิงเรา..ก้อชอบเทออยู่เหมือนกานนะ
ในความเปนจิงแล้ว..มานมีคำๆนึง

ที่กั้นเรา 2 คนไว้..นั้นคือคำว่า "เพื่อน"
หลายคนอาจคิดว่านั้นอาจไม่ช่ายเหตุผล

แต่สำหรับเรา..เราคิดว่าคำว่า "เพื่อน" คือมิตรภาพที่ยิ่งใหญ่
เพราะว่าถ้าเราบอกเทอปาย..แล้วถ้าเทอไม่ได้คิดกะเราแบบที่เราคิดกะเทอ

แล้วความสัมพันของเราจาเปนยางไงต่อปายล่ะ..
เพราะยางนี้ไง..เราถึงไม่อยากบอกความรู้สึกของเราที่มีต่อเทอ..ให้เทอได้รับรู้

เพราะเรากลัว..กลัวว่าเราจาเสียเทอปาย
เพราะเทอไม่ได้คิดกะเรา..แบบที่เราคิดกะเทอ..

แต่ถ้าเราไม่ได้รู้จักกัน..ความรู้สึกที่ฉันไม่เคยได้รู้สึกกะคัยมาก่อนคงไม่เกิดขึ้น..
เพราะเทอทามห้ายเราเปลี่ยนปาย..

ถึงในความเปนจิง..มานจาเป็นปายม่ายได้ก้อตาม..
แต่เราก้อเชื่อนะว่า "สักวันต้องมีวานนั้นแน่"

เราจารอนะ..รอถึงวานที่ "เราได้รักกาน"

เปนห่วงอยู่เสมอนะ..
เดะโง่

ผูกผันเพราะรัก หรือแค่คุ้นเคย (ข้อมูล jamkat)

ใครที่ผูกนาฬิกาบ่อยๆ จนติด คงจะรู้สึกได้ในวันที่นาฬิกาหายไปจากข้อมือ
ฉันเองก็เป็นคนที่ผูกนาฬิกามาตลอด
หากวันไหนลืมจะรู้สึกว่าบางอย่างมันหายไป
มันว่างๆ และขัดเขินทุกครั้งที่ยกข้อมือที่ว่างเปล่าขึ้นมาดู
เมื่อราวสองปีก่อนที่นาฬิกาเรือนโปรดของฉันพัง
ด้วยความไม่มีสติเอาข้อมือไปทุบผนังห้องน้ำเล่นๆ โชคร้ายที่มือไม่เป็นอะไร
นาฬิกาต่างหากที่พินาศ...ฉันถอดมันออกวางไว้ไม่ยอมเอาไปซ่อม
ด้วยว่ารู้สึกถึงภาพเก่าและวันเวลาที่เก็บอยู่ในนั้น ฉันคิดโง่ๆ
ว่าภาพเหล่านั้นจะตายไปพร้อมนาฬิกา
“
ฉันเลิกผูกนาฬิกาและพบว่าตัวเองมีอาการยกข้อมือเก้อเก้ออยู่เป็นเวลานานพอดู
ความเคยชินเกิดขึ้น...เมื่อเราทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นประจำในระยะเวลานานพอควร
และยังคงความเคยชินอยู่....เมื่อสิ่งหนึ่งสิ่งนั้นหายไปในระยะแรกๆ
จนเวลาผ่านไปนาน
ฉันจึงเริ่มชินกับการแอบมองเข็มนาฬิกาบนข้อมือคนอื่น .................
เวลาผ่านไป.........พร้อมกับบาดแผลที่เริ่มเลือนหาย ฉันตัดสินใจซ่อมนาฬิกา
นาฬิกาเรือนโปรดเรือนนั้นก็กลับมาอยู่บนข้อมือฉันได้เกือบอาทิตย์กว่าแล้ว
เมื่อมันกลับมาวันแรกๆ ฉันรู้สึกไม่คุ้น จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่คุ้น
ฉันยังแอบมองนาฬิกาบนข้อมือคนอื่นอยู่เหมือนเดิม .........
ฉันรู้สึกเขินแกมขำทุกครั้งที่แอบมองข้อมือคนอื่น
ทั้งๆที่มีนาฬิกาอยู่บนข้อมือของตัวเอง
ฉันนึกถึงใครบางคนที่มักจะปรากฏตัวพร้อมรอยยิ้มเสมอๆ
ในบางช่วงที่เขาหายหน้าหายเสียงไป ฉันรู้สึกขาดๆ แต่ก็เพียงชั่วเวลาสั้นๆ
ในบางครั้งฉันพอใจที่มีเขาอยู่ใกล้ๆ ในวันที่ไม่แข็งแรง
แต่ในบางครั้งฉันกลับรู้สึกพอใจ
กับการได้เดินคนเดียวเดี่ยวเดี่ยวในวันว่าง.....
หรือเป็นความผูกพัน
หรือเป็นเพียงความเคยชินหัวใจฉันยังตอบคำถามได้ไม่กระจ่างชัดนัก
“ คนเราจะรู้ค่าก็ต่อเมื่อเราสูญเสียสิ่งนั้นไป ”
ฉันมักได้ยินใครๆพูด แต่ฉันกลับคิดว่าหากฉันยังมองไม่เห็น
ฉันน่าจะยอมเสียไปดีกว่าเพื่อให้ซึ้งถึงคุณค่านั้น ฉันไม่อยากเอาเปรียบเขา
หากจะรั้งเขาไว้ด้วยความคุ้นเคยที่ไม่ใช่ความผูกพัน
ฉันไม่อยากโกหกตัวเอง หากจะรั้งเขาไว้ด้วยความไม่แน่ชัด
ฉันมีคำถามที่ยังขบไม่แตกกับคำว่า.......
" ผูกพัน หรือว่าจะเป็นแค่คุ้นเคย "
บางทีมันอาจจะเป็นการดี
หากฉันจะอยู่ห่างๆหรือตัดขาดเพื่อให้รู้จักหัวใจของตัวเองมากขึ้น
** กับใครบางคนที่ขาดหายไปจากชีวิต อาจเป็นเหมือนนาฬิกาที่ขาดสาย
อาจรู้สึกแปลกๆ และมองหากับการหายไปในช่วงแรก แต่ไม่นาน….คงจะชิน **
....วันนี้คุณรู้ใจของตัวคุณเองแล้วหรือยัง ???
ดูแลจิตใจของคนที่คุณรักและคนที่รักคุณด้วยนะ

:: แค่เพื่อนคนหนึ่ง (Inka)